در حادثه‌ی سعادت آباد تنها 17 تن کشته شدند. 17 جوان که دو نفر آنها دانش‌آموز و دو نفر دانشجو بودند. عزیز علی و سعید یوسفیان، حسین پیری، حسین نورعلی، بهرام و مهران پیرزادنور، هوشمند رضوی، افشار و عابدین سعادتی، احسان و موسی آزادبخت، یحیی و فریبرز آزادبخت؛ میثم قاسمی و علی ابدالی کسانی بودند که امروز دیگر نیستند. نام بردن اسامی کشته شدگان و روایت زندگی کسانی که از سر فقر و بدبختی راهی تهران شدند و به دلایل مطرح شده ای چون کوتاهی پیمانکار، مهندس ناظر یا شهرداری تهران جان باختند، بزرگ کردن حادثه‌ای بی‌اهمیت است.

برای رفتن به‌ کوهدشت باید ساعت‌ها در اتوبوس نشست و به پنجره چشم دوخت، برای دلجویی از مادری که دو فرزند ارشدش را از دست داد. فقط دو روز در هفته امکان سفر با هواپیما را دارید. باید به خرم‌آباد بروید. آنجا در ترمینال شهر رانندگان کوهدشتی به انتظار مسافر فریاد می‌کشند.

به کوهدشت برسید شاید هنوز اعلامیه های در گذشت کارگران را بر در و دیوار ببینید. لرستانی‌ها در برگزاری مراسم سوگواری بی‌همتا هستند. هنوز مادران برای جوانان رفته مویه می‌کنند. مادر مهران پیرزاد می‌گفت: «مهران از دو سال پیش به خاطر خانواده مجبور به ترک تحصیل شد. روزی 15 هزار تومان حقوق می‌گرفت اما این بار 17 روز پس از شروع کار جدید ساختمان بر سرشان آوار شد و هیچ وقت دستمزد خود را به خانه نیاورد.» هوشمند رضوی تازه داماد و دانشجوی دانشکده الهیات دانشگاه الشتر بود، دانشگاه را به خاطر نداری رها کرد. پدرش می‌گوید: «به خاطر فقر و بدبختی فرزندمان را از دست دادیم.» آنها را فقط ببینید و مراقب باشید چیزی از آنچه چشم‌تان دیده نگویید، اگر بگویید به بزرگ نمایی حادثه‌های کوچک متهم می‌شوید باید ساکت باشیم. انگار آقای شهردار راست می‌گوید. ما بودیم که حادثه سعادت آباد را بزرگ کردیم.

برگرفته از مقاله‌ی خانم نرگس جودکی (روزنامه سرمایه)

به نقل از : لور

معاصر با پا به عرصه ی وجود نهادن شاه خوشین در خیل مریدان وی زنانی شاعر و هنرمند نیز حضور داشته اند. در ادامه به معرفی چندتن از این بانوان بزرگوار که اکثراً اهل لرستان بوده اند می پردازیم:

جلاله خانم لرستانی (قرن پنجم هجری)

جلاله خانم مادر شاه خوشن لرستانی است. که در بخش پیشین مقاله ذکر مختصری از وی به میان آمد. ماماجلاله در دره ی باؤاس [= باباعباس] خرم آباد مدفون است و بقایای آرمگاه وی نیز موجود است.

جلاله خانم فرزند میرزا امان الله از زنان صالحه و مشهور اهل حق و مادر شاه خوشین لرستانی است .بنا به نامه ی سرانجام وی در سال 387 هجری در لرستان متولد و در نیمه ی قرن پنجم هجری متوفی شده است. آرامگاه او در دره باؤاس در ده کیلومتری جنوب غربی خرم آباد است. (صفی زاده صدیق، دانشنامه نام آوران یارسان،تهران، هیرمند، 1376،ص 63)

دوبیتی های زیادی نیز در کتاب دوره ی شاه خوشین به نقل از ماماجلاله ی لرستانی آمده است:

نه بره ی شایی، نه بره ی شایی

او رو نیشته بیم نه بره ی شایی

میردان و ژنان مشین وه شایی

پری شاه خوشین مدان گوایی

یعنی: آن روز در بارگاه شاهی نشسته بودم، مردان و زنان به بارگاه شاه خوشین می آمدند و برای او گواهی می دادند