میرجلال‌الدین کزازی باباطاهر عریان را حلقه‌ی اتصال مردم باختر ایران دانست و با اشاره به پژوهش‌های صورت گرفته درباره‌ی تبار باباطاهر با توجه به نشانه‌های موجود، باباطاهر را لک‌زبان و از تبار لر دانست.

به گزارش نشریه‌ی اینترنتی لور دکتر میرجلال‌الدین کزازی در همایش منطقه‌ای آسیب‌شناسی شعر لکی مردم باختر ایران را مردمانی اصیل و «نژاده» خواند. وی سرزمین‌های باختری را «هندوستان» ایران دانست چرا که این سرزمین‌ها گنجینه‌ای از فرهنگ‌ها، گویش‌ها و آداب رسوم رنگارنگ هستند. وی شهرهای بزرگ و زندگی ماشینی امروز را تهی از تاریخ فرهنگ اصیل ایرانی دانست، و اظهار داشت که ایران ناب و اصیل را باید در لُرستان، کردستان، بلوچستان، گیلان و ... جست. و در این خصوص الشتر و لرستان را یادآور روزهای کهن فرهنگ ایران‌زمین دانست.

دکتر کزازی زبان‌هایی بومی ایران را «نیای» زبان پارسی امروز دانست و اظهار داشت که برای شناخت هر چه بهتر زبان فارسی به عنوان نواده‌ایی از زبان‌های قومی ایران، باید ابتدا زبان‌هایی مانند لکی،لری،کردی، گیلکی و.... را به درستی شناخت. چرا که اگر کسی بخواهد نواده‌ای را بشناسد باید ابتدا به سراغ پدران و نیاکان آن برود. ایشان ستیز بین «نواده» و «نیا» را ناروا دانستند و اضافه کردند که مفرغینه‌های لرستان و سفالینه‌های هرسین نشان از تاریخ و تمدن چند هزار ساله‌ی این سرزمین‌ دارد.

استاد کزازی از گویشوران زبان‌های لکی، لری، کردی و ... خواست که تا جایی که ممکن است به زبان خود سخن بگویند و هنگام سخن گفتن به زبان بومی‌شان، واژگان اصیل و ناب گویش‌های خود را به کار ببرند و تا حد امکان از کاربرد واژگان غیربومی -حتی واژگان فارسی- بپرهیزند؛ و جایی که ناگزیر به استفاده از واژگان بیگانه هستند این واژگان را در دستگاه آوایی زبان خود بومی‌سازی نمایند. دکتر کزازی مرگ واژگان بومی را سوگی سترگ و غمناک‌تر از مرگ خویشان و عزیزان دانست چراکه مرگ عزیزی تنها خانواده‌ای را عزادار می‌کند ولی مرگ واژه‌ایی ملتی را به سوگ خواهد ‌نشاند چرا که برای این واژگان هرگز جایگزینی نخواهد بود.

ادامه مطلب را در لور بخوانیدhttp://www.loor.ir/News.asp?nid=865&ln=fa

«کشور پهناور و حاصل­خیز جمهوری اسلامی ایران میراث مشترک تمام ملت ایران است و حق استفاده و بهره­برداری از کلیه منابع و ثروت­های خدادادی طبیعی این سرزمین به صورت یکسان متعلق به تمام اهالی و مناطق این سرزمین خواهد بود، از همین رهگذر مردم استان­های قم، مرکزی و اصفهان به همان اندازه حق دارند که مردم استان­های خوزستان و لرستان.

اما به نظر می­رسد طراحان و مجریان برخی طرح­های ملی و کلان بیش از آنکه عدالت و برابری و منافع ملی را ملاک تصمیم­گیری­های خود بدانند توسعه برخی مناطق خاص را محور برنامه­ها و هزینه­کردهای هنگفت خود می­شمرند. یکی از موارد قابل ذکر از این دست که در سال­های اخیر و مخصوصا در طول یک­سال گذشته موجب اعتراض و نگرانی اقشار مختلف مردم استان­های لرستان و خوزستان را فراهم آورده است طرح غیرقابل توجیه «قمرود» می­باشد.«

وبلاگ‌نویسان لرستانی برای امضای بیانیه‌ای که به منظور اعتراض طرح قمرود نوشته شده است به این آدرس بروند و بیانیه را امضا کنند:

http://lori.blogfa.com/post-281.aspx

به نقل از نشریه لور

  نام اصلی اش ابراهیم و از اعاظم و بزرگان اهل حق است که در خدمت شاه خوشین بوده و به همراه باباطاهر از یاران و اصحاب خاصه ی شاه خوشین لرستانی به شمار می رود. عموم مردم لرستان به ویژه نواحی شمالی استان (سلسله و دلفان) اعتقاد فراوانی به بابابزرگ دارند و یکی از سوگندان رایج در این نواحی « وَه باؤا بزرگ» می باشد. آرامگاه بابابزرگ در منطقه ی سرکشتی دلفان زیارتگاه مردم اهل دل غرب کشور است و هر ساله زوار زیادی به قصد زیارت مزارش رهسپار دیار دلفان می گردند.

پیر که مویی همه جا مویی وه میمو

یا درخـــت نـــارون یـــا ســــایه ی کو