گزارش تصویری مراسم عزاداری مردم خرم‌آباد در روز عاشورای حسینی به همراه سنت کهن به گِل افتادن در سوگ و ماتم سرور و سالار شهیدان ابا عبدالله الحسین(ع)

عکسهای بیشتر را در لور ببینید : http://www.loor.ir/News.asp?nid=945&ln=fa

اگر بخواهیم بنیادی‌ترین شاخصه‌های یک قوم که سبب تمایز آن از دیگر اقوام آن می‌شود، را برشماریم، بعد از زبان قطعاً باید به آداب و رسوم خاص آن قوم اشاره کرد و آنگاه به سراغ شاخصه‌های دیگری چون لباس، موسیقی، مذهب و تجارب و احساسات مشترک اجتماعی [روان‌شناسی اجتماعی] و .... رفت. اهمیت آداب، رسوم و سنت‌های فولکلور به حدی است که گاه آنها را هم ردیف یا حتی مهمتر از زبان یک قوم دانسته‌اند.

بحمدالله قوم لُر از حیث آداب و رسوم اجتماعی به غایت غنی است، و بر همه‌ی ما فرض است که در وانفسای فرهنگی امروز با هر ابزار و وسیله‌ای که در دسترس‌مان است در حفظ، حراست و اشاعه‌ی این آداب و رسوم نیکو کوشا باشیم. بدیهی است که در انجام این رسالت خطیر برخی وسایل و ابزارها از اثربخشی و کارآمدی بیشتری برخوردارند.

 اگر بخواهیم از مؤثرترین ابزارها برای حراست از زبان، فرهنگ و آداب و رسوم قومی خود یاد کرده باشیم، بی‌شک ابتدا اذهان به طرف صداوسیمای بومی می‌روند؛ رسانه‌ای که در این رهگذر می‌تواند راهبردی‌ترین نقش را ایفا کند؛ چه اینکه اساساً فلسفه‌ی تأسیس و رسالت شبکه‌های بومی-محلی نیز همین نکته بوده است.

گویش‌های مردم لرستان [لکی، خرم‌آبادی و ...] که در این شبکه جایی ندارند، و اگر هم به صورت محدود و موردی از آنها استفاده‌ای می‌شود، شاهد کاربرد سخیف و فارسی‌مآبانه‌ی آنها در این شبکه هستیم.

حال اگر بخواهیم عملکرد شبکه‌ی تلویزیونی لرستان [شبکه‌ی افلاک] را در خصوص پاسداری و اشاعه‌ی آداب و رسوم محلی لرستان ارزیابی کنیم، می‌بینیم که این رسانه در این خصوص عملکرد مثبتی نداشته است، و حتی در سال‌های اخیر متأسفانه شاهد آن هستیم که این شبکه به انحاء مختلف در حال بی‌توجهی معنادار به آداب و رسوم محلی لرستان و حتی جایگزین کردن آنها با آداب و رسوم تهرانی‌‌ -و نه ایرانی- است.

اگر بخواهیم از رسومات لرستانی‌ها در شب یلدا بنویسیم قطعاً به اندازه‌ی یک کتاب قطور جا برای  نوشتن و سخن گفتن وجود دارد، از اسطوره‌های «اَمیل و ممیل»، «دایا»، «ششله»، «چارچار»، «چـِل‌سرو» گرفته تا مراسماتی چون «شال و گلونی دراز کردن» و خواندن اشعار و ابیات ویژه‌ی اول «قُهاره»؛ که در این خصوص شبکه‌ی استانی می‌توانست با حضور در بین مردم، برای ساخت برنامه‌های شایسته‌ی نام خود، آنها را سوژه قرار دهد.

اما متأسفانه در ویژه‌نامه‌ای که به مناسبت این شب در شبکه‌ی افلاک پخش شد، باز هم چون موارد دیگر، تنها به تقلیدهای ناشیانه از شبکه‌های «تهرانی» اکتفا شده بود. در دکور این برنامه چندین عدد هندوانه‌ی بزرگ و ده‌ها انار شکسته و .... دیده می‌شد، و کارگردان برنامه هر چند دقیقه یک‌بار روی آنها «زوم» می‌کرد تا آنها مهم جلوه کنند. بهتر از حقیر می‌دانید که در بین خوردنی‌هایی که لرستانی‌ها در این شب تناول می‌کنند، چیزهایی غیر از  انار «صد دانه یاقوت» و هندوانه‌ دیده می‌شود؛ «گـَـنِم‌شیر»، «شایـنه»، «کنجی»، «گردکو»، «کشمش» و .... شب‌چره‌ی غالب لرستانی‌ها را در شب یلدا تشکیل می‌دهد، که هیچ‌یک از آنها جایی در دکور این برنامه نداشتند.

اصولاً این آداب و رسوم هیچگاه در نظر گردانندگان این شبکه جایی نداشته‌اند، به زعم برخی از این بزرگواران، ما لُرها نیز باید مثل از ما بهتران در شب «اول قهاره» یواش‌یواش به سمت رفتارهای باکلاس (!) حرکت کنیم، و  به جای «گنم‌برشته» باید در این شب سرد به خوردن «شومی» مسرور و مفتخر باشیم، چرا که در فرایند «باکلاس» شدن طی طریق می کنیم.

پیشتر نیز گفته‌ایم که عملکرد رادیو در مقایسه با شبکه‌ی افلاک به مراتب بهتر بوده است، گرچه رادیو هم هنوز با ایده‌آل‌ها فاصله دارد ولی به هر حال جای تقدیر دارد.

به هر روی از شبکه‌‌ای که متعلق به لرستانی‌هاست و نام لر را یدک می‌کشد و از آن تحت عنوان رسانه‌ی بومی تعبیر می‌شود، بیش از این انتظار می‌رود؛ اگر اقدامی در تقویت فرهنگ و زبان لری از سوی این شبکه صورت نمی‌گیرد، انتظار این‌گونه اقدامات نیز از این شبکه نمی‌رود. این روزها شبکه‌ی افلاک مصداق این ضرب‌المثل لری شده است : «یارم نئسی غارم هم نو» بدین مضمون که:

تو که مرهم نئی زخم دلم را .......

به نقل از لور