نوای رحمانپور متعلق به همهی نسلهای لر است
شهرام شرفی:
نوای رحمانپور مختص به یک نسل خاص نیست. نسل حال و نسل ماقبل حال، ندای استاد را با خود زمزمه میکنند. او مقبولیتی فرانسلی داراست. نوا و ندای استاد، وصل کنندهی دیروز به امروز و فرداست. آهنگ رحمانپور بین نسلی است و بازتولید و بازپالایش و «بازاندیشی هویتی» را برای نسلها به ارمغان آوردهاست
آوای استاداستاد رحمانپور آوایی شورانگیز دارد. او در صدایش، فرهنگ و انسانشناسی فرهنگی را فریاد میزند. موسیقی استاد، فرهنگگرایانه خلق شدهاست. همهچیز در این حوزهی فرهنگی وجود دارد و همهی رفتارها جزیی از فرهنگ قلمداد میشوند. او در صدایش ما را به ساختارگرایی فرهنگی مردممنشانه راهنمایی میکند.او دغدغههای پدران و مادران سرزمین تاریخی ما را هوشمندانه و لطیفمآبانه بیان مینماید. رحمانپور، سوز فراتاریخی رنجها و انسانیتها و شادیها را برای ما شرحی تأثیرگذار و دلربا میدهد
.
شؤ گریتم شل و شکت / ده محال خوم غریوم ... سرمه یخ کرده تژگا / ورئ تا تژگام بلیز با / وا باد دامون بازی ... دردیام سخت و سنگینن / آز رته نئ ده پایام .... ده بُن انویا مردم نشسه روسمئ دل تنگ / ورئ تا رخش دربیایه ده کمین نابراری