خوانين لرستان اواخر قاجار و اوايل سلسله پهلوي جلوي دوربين حكومتي

　

و عجب وسيله‌اي بود اين دوربين لامذهب، انگار نه انگار اينان همان خوانين سركشي هستند كه از آتش سرب و باروت هراسي نداشتند و خواب از سر پهلوي ربوده بودند، اما در اينجا كوچكترين اثري از آن جلال و جبروت خاني در سيمايشان هويدا نيست و مثل بچه مدرسه‌اي‌ها با نظم و ترتيب و ظاهري مظلومانه جلوي دوربين حكومت روي نيمكت نشسته‌اند!!  عجيب آنكه كساني كه زور تفنگ و سرنيزه سرشان را در برابر زور حكومت‌ها خم نمي‌كرد جلوي لنز دوربين كوچك اين‌گونه تسليم شده و خبردار و دست به سينه نشسته‌اند! البته شايد اين تابو هنوز در ديار ما شكسته نشده است و اين قانون كم آوردن در جلوي دوربين كماكان صدق مي‌كند و ما جلوي دوربين مثل اجدادمان سربه‌راه مي‌شويم! من فكر مي‌كنم اين خوانين در آن زمان همان حسي را داشته‌اند كه هم‌شهريان‌مان اين روزها هنگام قرار گرفتن در نوك مگسك دوربين و ميكروفن آقاي X از صداوسيما دارند......