برای احد چگنی
فرامرز درویشی:
تقدیم به احد چگنی و تمام چگنیهایی که در غربت، دلهای بزرگشان برای لرستان و چگنی میتپد:
گر از تــبار کـــــــوهـــی یا از نـــژاد عــصیان
«یاغی هر چه دستور عاصی هر چه فرمان»
رنگینکـــــــمان زیــبا پــــــــاداش بود به باران
آخــــر چـــــرا بنالی با این هـــــــمه رفـیقان
فــــرزند کــــــوچ و تبعیض خــــاک تو توتیایم
ذوق چـــلیپای تــو ارشـــد شــده به لـوشان
ذکــــری شده غربتــــت در دورهی چـــــگنی
نــام حکیمانهات شــوقی بداد به کـــشـکان
جـــــــد بزرگـــــــت اینجا در اوج ســــربلندی
گـــوید به هـــر بــراری ایــن یادگــار پــاکـــان
از قـــول مـــن بگوئید احـــــــد خوشکلام را
یادت مـــقدس شــده در ذهــن ایـن دودمان
جــــــانم تو در سفیدکوه آتشـــــکدهی یادی
چـــون عــارفی و شـــاعر، در خـــانقاه یـاران
«عـــــــــــــــابد» اگر بیارد قـــلب تــــمام دوره
ایــن تــحفهاش بود چون، زیره به شهر کرمان
شؤ گریتم شل و شکت / ده محال خوم غریوم ... سرمه یخ کرده تژگا / ورئ تا تژگام بلیز با / وا باد دامون بازی ... دردیام سخت و سنگینن / آز رته نئ ده پایام .... ده بُن انویا مردم نشسه روسمئ دل تنگ / ورئ تا رخش دربیایه ده کمین نابراری