ریحان خانم لرستانی (قرن پنجم هجری)

ریحان خانم لرستانی از زنان نامی و صالحه ی قرن پنجم هجری و از پیروان و یاران شاه خوشین لرستانی محسوب می شود. بنا به نامه ی سرانجام وی در اطراف یافته کوه در لرستان متولد گشته و در نزدیکی های کوهدشت خرم آباد متوفی گشته است. او از یاران شاه خوشین لرستانی است که در حکمت و معرفت صاحب پایگاه و در تنبور زنی و سرودن اشعار بی نظیر بوده است و بیشتر سروده هایش مانند دیگر شعرای قدیم دوبیتی بوده است (همان، ص 69)

خوشین الست خوشین الست

سرم جه سودای تو بیین سرمست

گل و شمامه ام هر دو هانه دست

گواهی مدن جه خاس و چه گست

یعنی: ای خوشین از روز الست سرمست تو بوده ام، گل و دستنبوی هر دو در دستان من هستند. حـُسن تو را خوب و بد گواهی می دهند.

فاطمه لُره گوران (قرن پنجم)

فاطمه لُره از ایل گوران بوده است. ظاهراً در همدان متولد گشته و همانجا نیز از دنیا رفته و در جوار باباطاهر در خاک آرمیده است. هنگامی که شاه خوشین از لرستان به همدان و دیدار باباطاهر می رود. فاطمه لره نیز همراه وی به لرستان می آید.

گیان پری چیشن، گیان پری چیشن

هــــر کس تو دارو گیان پری چیشن

وه نـامــــت ســـوگند دریــنم بیشن

بـــی تو گـیان و زیل همیشه ریشن

یعنی: کسی که تو را دارد جان را برای چه می خواهد، به نامت سوگند که درونم دردآلود است، بی تو جان و دل همیشه زخمی هستند.

رازدار یاریم ، رازدار یاریم

وه فرمان شاه رازدار یاریم

شام بزییش آما وه درد و زاریم

راز کرد و درمان دردکه کاریم

یعنی: به فرمان شاه ما رازدار یار هستیم. شاه بر گریه و زاری من رحم آورد و این راز را دوا و درمان درد من کرد.

لزا خانم جاف(قرن پنجم هجری)

وی از یاران و نزدیکان شاه خوشین لرستانی است که در قرن پنجم زندگی می کرده. اصلش از ایل جاف و شهر زور [بوده] ولی در لرستان به سر می برده ..... (همان، ص72)

وفران بی وه آؤ وفران بی وه آؤ

وهار چون آما وفران بی وه آؤ

کل و ونوشه هؤریزان جه خاؤ

پری آرایش دشت و کوف و کاؤ

یعنی: با آمدن بهار برف ها آب شده اند، گل و بنفشه برای آرایش دشت و صحرا از خواب برخاستند.

خاتون می زرد (قرن پنجم هجری)

مولد و منشأ ایشان خطه ی لرستان بوده در دوازده سالگی به خدمت شاه خوشین رسیده و بسیاری از روش های یارسان را نیز حاصل کرده .... (همان، ص 73)

یاران گردمان، یاران گردمان

سرمان بسپارین وه یار گردمان

پیر و یوان و گوره وردمان

بگوشین پری راگه پردمان

یعنی: یاران بیایید تا همه به یار سر بسپاریم، پیر و جوان و بزرگ و کوچک همگی برای عبور از پل صراط بکوشیم.