تقویم رو ورق می زدم : «بیست ونهم خرداد درگذشت دکتر علی شریعتی»، مردی که یادش هم مثل مزارش غریبه !!

به امید روزی که همه کسانی که به هر طریقی برای اعتلای فرهنگ وادب این مرز و بوم تلاش کرده اند بدون هیچ جانبداری مورد تکریم بزرگداشت قرار بگیرند.

گفتم خالی از لطف نیست یه چند خطی ازکتاب کویر این  شهید بزرگوار اندیشه و قلم بیارم: «آن چه در کویر می روید ، گز و تاق است .این درختان بی باک ، صبور و قهرمان که علیرغم کویر،بی نیاز از آب و خاک و بی چشم داشت و نوازشی  و ستایشی ، از سینه خشک و سوخته کویر به آتش سر می کشند و می ایستند و می مانند، ...

اما اینان برگ و باری ندارند، گلی نمی افشانند،ثمری نمی توانند داد.شور جوانه زدن و شوق شکوفه بستن و امید شکفتن ، در نهاد ساقه شان یا شاخه شان، میخشکد و در  پایان به جرم گستاخی در برابر کویر، از ریشه شان بر می کنند و در تنورشان می افکنند و... این سرنوشت مقدر آنهاست»